workshop

Gisteren heb ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens een dag-workshop gevolgd in het atelier van Ans Hameleers. Het zat er gewoon een hele tijd niet in vanwege mijn lage energiepeil. Toen ik de aankondiging voor de workshop zag besloot ik de gok te wagen en ik ben blij dat ik het heb gedaan! Het onderwerp was het werk van de kunstenaar Chillida. Vooral het grafische werk van deze man spreekt me aan. Hier een paar foto's van wat we zoal gedaan hebben.

We hebben hard gewerkt, genoten van een heerlijke lunch en vooral veel inspiratie opgedaan - zowel van de juf als van de medecursisten. Ik ben blij dat ik er bij was, ook al heb ik bij thuiskomst meteen de bank opgezocht!

terug van weggeweest

Eerst was daar de lappenmand en daarna natuurlijk de feestdagen. Geen tijd (en eerlijk gezegd ook geen zin) om te bloggen. Nu het leven weer zijn gewone gangetje gaat komt er weer tijd voor allerlei bezigheden die op de waakvlam stonden. Ergens midden deze week post ik een tutorial van dit:

een boekje met gevouwen kaft en extra pockets

goed nieuws

Allereerst het goede nieuws: de chemokuren zijn aangeslagen en hebben goed werk gedaan. Controle heeft uitgewezen dat alle tumoren geslonken zijn. Genezen is helaas niet mogelijk maar alle positieve beetjes helpen - zeker ook de lieve berichten & kaarten die ik geregeld mag ontvangen. Mijn dank daarvoor!

Afgelopen zaterdag was ik in Leiden op de Boekkunst Beurs en ik heb genoten. Natuurlijk moest er zondag dus een boekje gemaakt worden ... ☺
Inspiratie vond ik o.a. op de site van Mary Ann Moss, en wel hier. Zondag maakte ik dit boekje:

Gisteren maakte ik deze variant:

Voor beide kaften heb ik resten papier van andere projecten gebruikt. Zo is bovenstaand boekje familie van een aantal andere boekjes uit mijn 100 boeken project:

Verveling is een mij onbekend woord!

bakken en binden

Na het brood van gisteren vandaag iets voor bij de koffie; een worteltaart met banaan. Het deeg ziet er wel
érg oranje uit - niet helemaal waarheidsgetrouw! Zo gaat het de oven in:

Ongeveer 50 minuten de oven in, af laten koelen en smullen maar!

Het recept vind je o.a. hier bij AH - overigens staat hier een baktijd van maar liefst 90 minuten en dat is volgens mij veel te lang. Na zo'n 50 minuten controleren met een prikker of breinaald; komt deze er schoon uit dan is de taart gaar. De topping die bij het recept staat heb ik vanwege de calorieën maar achterwege gelaten ... ☺

De titel van dit bericht is Bakken en Binden. De taart is klaar - nu dus het Binden. Een Japanse Binding deze keer. Niet meteen een boekje maar een proefbinding naar aanleiding van een tutorial op deze geweldige site

Het was waarschijnlijk mooier geweest als ik een ietsje lichter garen had genomen.
Mijn allereerste Japanse Binding maakte ik in 1995 als opdracht in een kalligrafie cursus. Het boekje heb ik nog steeds maar het verkeert in zeer slechte staat door het gebruik van niet-zuurvrije materialen. Ik zal het in een nieuwe blogpost laten zien.

de tijd loopt weer...

Soms zegt een enkel plaatje meer dan 1000 woorden. Dit is een pagina uit mijn dagboek van kort geleden.

En dit ook:

En deze:

Het zijn geen vrolijke, luchtige pagina's maar ze geven wel weer wat er op dit moment in mijn leven gaande is.
Na een betrekkelijk rustig jaar is de kanker weer actief geworden - de bom tikt weer. Gisteren kregen we te horen dat ik volgende week weer aan de chemo "moet".  Hoe zeer ik er ook tegenop zie; ik wil er zeker weer voor gáán. Mijn stinkende best doen om nog een poosje hier te blijven. Duimen dus!

HET ZIT EROP!

Bijna anderhalf jaar geleden begon ik aan mijn 100 boeken project. De bedoeling was om in het jaar 2012 alle bindingen uit Alisa Golden's boek "making handmade books" te maken. En dus begon ik vol goede moed in januari 2012 met dit boekje:

Begin maart 2012 werd bij mij kanker in een vergevorderd stadium geconstateerd en kwam onze wereld op zijn kop te staan. Opereren was niet mogelijk en de enige optie was chemo therapie. De boodschap was duidelijk: geen kans op genezing, men kon alleen levensverlengend behandelen. Na de eerste schok heb ik mezelf bij elkaar geraapt en gezegd:" ik gá ervoor en zal alles op alles zetten om hier zo goed mogelijk doorheen te komen." Met de steun van man en kinderen en drie geweldige broers heb ik het tot nog toe aardig gered. Ik ben er nog.
Op momenten dat ik me goed genoeg voelde pakte ik voorzichtig het 100 boeken project weer op. En natuurlijk vroeg ik me geregeld af hoe ver ik met dit project zou komen ... Ik vind het dan ook geweldig dat ik kan melden dat ik vanmiddag nummer 100 heb gemaakt!

Donderdagmiddag maakte ik nummer 98:

's Avonds kreeg ik opeens de kriebels en besloot aan nummer 99 te beginnen:

Het ligt voor de hand dat ik vandaag het laatste exemplaar wilde maken; nummer 100:

Het zit erop! Hier zijn ze nog eens alle drie:

Nu eerst mijn atelier eens een goede poetsbeurt geven en wat correspondentie afwerken. Daarna weer een workshop plannen en gewoon verder gaan met o.a. boeken maken. ;-D

een kijkje in de keuken...

Voor nummer 81 van het 100 boeken project ga ik een behoorlijk stuk terug in de tijd, en wel naar het jaar 2004. In die tijd was ik behoorlijk actief in het mail-art circuit en nam ik deel aan allerlei projecten. In augustus 2004 was dat het "mini-book library project". Je moest 6 boekjes (kleiner dan je hand) opsturen en je kreeg er 5 terug van andere deelnemers. Hieronder geef ik een kijkje in de keuken hoe mijn inzending tot stand kwam.

Voor het "brainstormen op papier" gebruik ik altijd kleine schetsboekjes / dummies. Hier de pagina's die betrekking hebben op bovenstaand boekje:

Op de linkerpagina een stukje stof van een oud overhemd van mijn man. Dat was mijn inspiratie voor het
boekje. Ik vond de kleuren en de motieven mooi en ging experimenteren hoe ik dat zo goed mogelijk kon benaderen.

Uiteindelijk werd het dus een circle-accordion met als titel: ODE AAN EEN OVERHEMD ...

Ik heb er nog een aantal leuke contacten aan overgehouden ook en schrijf nog geregeld met iemand die een van mijn boekjes kreeg!

Nog een circle accordion uit dezelfde periode:

nummer 80

"het serieuzere werk" noemde ik nummer 80 in de vorige blogpost.  Niet dat ik die 79 andere bindingen flauwekul vind hoor - integendeel! Toch vind ik deze  binding minder speels, secuurder - meten en op de millimetertjes letten. Het doet ook wat officiëler aan en wordt door velen gezien als echt boekbinden, dit in tegenstelling tot bijv. de leporello.
Ik heb nooit een opleiding of cursus boekbinden gehad en ben autodidact. Ik geef toe dat ik er een beetje  tegenop zag dit boek met rondgeslagen rug te maken. Al met al viel het redelijk mee en ben ik best tevreden over het resultaat:

En dan nog even dit: gisteren de driemaandelijkse controle bij de longarts gehad en gelukkig was de toestand  nog steeds stabiel en gaf de foto hetzelfde beeld als in juli vorig jaar. De bom ligt er weliswaar nog steeds, maar zo lang alles rustig blijft ... Stug doorgaan met boeken  maken dus!    

papier(doos) 2 en nummer 78

Er werden vragen gesteld over de  grootte van de papierdoos uit de blogpost van gisteren. Dit is 'm:

Zo mooi opgeruimd ziet hij er meestal niet uit; dat komt omdat ik gisteren de inhoud gesorteerd heb om op de foto te zetten! En uiteraard heb ik niet alleen deze doos, maar ook nog:

Als je met papier werkt is het vaak heel moeilijk om niets nieuws te kopen maar eerst je voorraad aan te spreken. De Boekkunstbeurs in Leiden is altijd weer een grote verleider ... Zó veel mooie vellen papier die roepen: KOOP MIJ  KOOP MIJ !!! Herkenbaar? ;-D

Soms ben je ook bang om een bepaald papier te gebruiken. Je hebt er immers maar één velletje van, en wat als het mislukt... (het was nog duur ook - dus eigenlijk zonde om te gebruiken)
Mensen die regelmatig dit blog lezen weten dat ik een jaar geleden te horen kreeg dat ik kanker heb en dat ik niet meer beter kan worden. Gelukkig voel ik me goed en ik probeer zo veel mogelijk gewoon mijn leven te leiden. Een van de dingen die ik geleerd heb is dat het helemaal niet zonde is om mooi papier te gebruiken en dat je vooral niet te veel moet bewaren voor "later". Het is niet vanzelfsprekend dat er een "later" komt. Je hebt alleen NU. Vandaar dat ik al die mooie en dure papieren nu eindelijk gebruik.

Deze vellen vielen ook in de categorie "zonde om te gebruiken". Ik heb er vandaag boekje 78 van mijn 100 boeken project van gemaakt. Een combinatie van papier dat ik in 1998 gekregen heb (blogpost gisteren) en het dure van de foto hierboven. Het geeft een goed gevoel!

                           

         

de papierdoos

In mijn atelier staat een grote doos met papierresten van allerlei projecten en andere "afval" papieren.
Wat je bijvoorbeeld tegenkomt:

Dan liggen er nog wat stapeltjes blanco papierresten. Zoals dit:

Tja, wie wat bewaart ... Van tijd tot tijd kieper ik die doos om en ga eens door die stapeltjes...

Wat uiteindelijk in de doos voor de oud papier-container terechtkomt zijn slechts snippertjes. 

En zelfs die worden soms nog ergens voor gebruikt... ;-D

Spielerei

Zo maar wat spelen ...

Inkt, stempels -al of niet zelf gesneden-, stift, tekening, digitaal aangevuld.

afkickverschijnselen...

We zitten al vanaf dinsdag zonder telefoon en zonder internet...:(
Ik voel me als het ware gehandicapt! Vooral internet is toch een soort lifeline naar de wereld toe. Ik mis "mijn" blogs en mijn internet-vrienden. Hopelijk wordt de storing gauw verholpen en hoef ik niet meer uit te wijken naar mijn dochter voor mijn internet-shotje...

oude liefde ...

"oude liefde roest niet" is het spreekwoord. Ik denk dat dat ook voor oude hobby's geldt. Kalligraferen was heel wat jaartjes een zeer geliefde bezigheid voor mij, maar in de loop van de tijd begonnen mijn pennen toch wat roestig te worden. Zó veel leuke hobby's om mee bezig te zijn en een etmaal heeft nu eenmaal maar 24 uren. Daarvan moet je er toch ook een aantal slapend doorbrengen...
Hier een paar "oudjes", werkstukken uit een eindpresentatie van een cursus in het jaar 1996:

Het werkstuk in blauw/groen was het uitgangspunt voor de zwart/wit versies hier beneden. De opdracht was: vergroot een stukje uit je oorspronkelijke werk tot bijna abstract en maak daar dan een nieuw werk mee. Gebruik dezelfde tekst.

En nu ik dit zit te tikken krijg ik warempel zin om die pen weer eens ter hand te nemen!

zoete broodjes bakken ...

We doen het allemaal wel eens - zoete broodjes bakken ... ;-D  Vanmorgen heb ik dat letterlijk gedaan, en ik moet zeggen dat het voor herhaling vatbaar is.
Een tijdje geleden was ik op zoek naar een recept en kwam al surfend terecht op dit blog. Inmiddels heb ik al een aantal recepten uitgeprobeerd - tot volle tevredenheid! De zoete broodjes waar ik het over heb zijn kwarkbroodjes.

Ze zijn in no time klaar en ze smaken heerlijk. Het recept vind je hier:
http://www.micook.nl/zoete-kwarkbroodjes/
Ik heb het bakken weer helemaal herontdekt en heb zin om vanalles en nog wat uit te proberen. Alleen die calorieën hè ....

weemoed...

Bij het opruimen kwam ik een kalligrafieblad van vele jaren geleden tegen.

 De tekst gaat over de vanzelfsprekendheid waarmee we de letters van ons alfabet gebruiken, zonder echt na te denken over hoe het allemaal is ontstaan en gegroeid.
In feite geldt dat voor heel veel dingen die we gewoon zijn gaan vinden, alsof ze er altijd zijn geweest. Het is raar om te bedenken dat ik zelf -en ik ben nog geen 60- de tijd heb meegemaakt zonder televisie. Dat we thuis geen telefoon hadden; iets wat de mens van nu -die zo ongeveer geboren is met een mobieltje in zijn handen- zich niet kan voorstellen! Dat er geen riolering was en de put van tijd tot tijd leeg geschept moest worden, wat gepaard ging met behoorlijk wat stankoverlast. Gas om mee te koken werd nog betaald met muntjes...  Hier een foto van de "gasketel" in onze straat: (foto is vermoedelijk afkomstig van deze website)

En zo kan ik nog even doorgaan. Ik word er een beetje weemoedig van, en in die stemming ga ik verder met wat huishoudelijk werk. De laatste zomerspullen zijn fris gewassen en kunnen naar de zolder. Gedachteloos vouw ik mijn zomerjas op en leg hem op het stapeltje. En dan ineens word ik compleet overspoeld door die weemoedigheid en bedenk ik hoe toepasselijk ook hier dat verhaal over die vanzelfsprekendheid is. Ik heb er bij het opbergen van zomer- of wintergoed nog nooit bij stilgestaan of ik er volgend jaar nog wel zou zijn om die spullen te dragen. Nu dus wél. Als je weet dat je niet meer beter wordt en geen idee hebt hoeveel tijd je nog gegeven is, gaat van heel veel dingen de vanzelfsprekendheid verloren. Ik ben absoluut geen doemdenker. Ik ben een optimist, maar ook een realist. Gelukkig weet ik dat ik niet blijf hangen in de weemoed en dat ook deze gevoelens er mogen/moeten zijn.
Wat zo'n oud kalligrafieblad al niet teweeg kan brengen....